Jako rodzice bardzo często działamy z poziomu troski. Chcemy, żeby nasze dziecko „dobrze sobie radziło”, było szczęśliwe, odnosiło sukcesy. I właśnie dlatego łatwo wpadamy w pułapkę ciągłego poprawiania, korygowania, „naprawiania”.
Najczęściej zauważamy, że nasze dziecko za mało się skupia, za bardzo się złości, jest nieśmiałe itp. Psychologia pozytywna proponuje inne spojrzenie. Nie chodzi o to, żeby ignorować trudności. Chodzi o to, żeby nie budować całej relacji z dzieckiem wokół braków, ale wokół jego zasobów. Bo dziecko rozwija się najsilniej tam, gdzie czuje, że jest w czymś dobre.
Nasz mózg naturalnie wychwytuje problemy. To mechanizm przetrwania. Ale w relacji z dzieckiem może nas to bardzo ograniczać.
Możesz mieć dziecko, które:
A z drugiej strony możesz zobaczyć:
To ten sam obraz – tylko inna perspektywa.
Zacznij zauważać małe momenty kiedy dziecko się stara, kiedy okazuje empatię, kiedy rozwiązuje problem po swojemu. Nie chodzi o wielkie sukcesy. Chodzi o codzienne, drobne sygnały.
Możesz nawet zadać sobie proste pytanie wieczorem „Co dziś było w moim dziecku dobre?”
Nie każde dziecko rozwija się w ten sam sposób — i to jest w porządku. W dużym uproszczeniu możesz zauważyć dwa dominujące kierunki:
– chce próbować nowych rzeczy
– szybko się ekscytuje
– bywa impulsywne
– ma dużo pomysłów
Czasem jest postrzegane jako „trudne”, ale w rzeczywistości ma ogromny potencjał do kreatywności, przywództwa i odwagi.
– lubi porządek i przewidywalność
– jest wrażliwe na innych
– stara się robić rzeczy „dobrze”
– potrzebuje bezpieczeństwa
Czasem jest niedoceniane, bo „nie sprawia problemów”, ale jego siłą jest lojalność, empatia i odpowiedzialność. Żadne z tych podejść nie jest lepsze. Klucz to zobaczyć, jakie jest Twoje dziecko — naprawdę, a nie jakie „powinno być”.
Samokontrola jest bardzo ważna, ale często jest nadużywana. Dziecko nie jest w stanie cały czas być spokojne, zawsze się kontrolować, zawsze reagować „idealnie”, bo jego układ nerwowy dopiero się rozwija. Jeśli za bardzo naciskasz pojawia się frustracja, wybuchy, nagłe trudne zachowania. To nie jest złośliwość. To przeciążenie.
Pomyśl o samoregulacji jak o mięśniu, który trzeba ćwiczyć, ale też trzeba dać mu odpocząć. Dziecko potrzebuje ruchu, zabawy, luzu, bycia „niedoskonałym”.
Podejście oparte na mocnych stronach nie oznacza, że przestaniesz widzieć trudności, będziesz spokojny czy też będziesz reagować idealnie. Będziesz zapominać. Wrócisz do krytyki. Do oceniania. Do frustracji. To jest naturalne.
Najważniejsze nie jest to, żeby się nie pomylić. Najważniejsze jest to, żeby wracać do pytania:
„Co w moim dziecku działa?”
„Na czym mogę dziś budować?”
Budowanie charakteru dziecka to nie projekt do „zrealizowania”. To relacja. To codzienne bycie razem w chaosie, w emocjach, w niedoskonałości. Twoje dziecko nie potrzebuje idealnego rodzica. Potrzebuje rodzica, który:
To naprawdę wystarcza, żeby stworzyć fundament pod „życie warte przeżycia”.
Autor: Barbara Jacińska
